Het Atos runteam 55 in een succesvolle 25ste editie van de Roparun

Aan de vooravond van de 25ste editie van de Roparun, een estafetteloop van meer dan 500 kilometer van Parijs naar Rotterdam waarbij mensen, in teamverband, een sportieve prestatie leveren

om op die manier geld op te halen voor mensen met kanker zijn de weersvoorspellingen van Frankrijk, België & Nederland niet best, storm, regen en koude wind. De teamleden pakken hun tassen en de laatste berichten worden verstuurd over de WhatsApp. Op 14 mei om 17.33 klinkt het startschot vanuit een zonnig Parijs. Om zoals een van de Rotterdamse teamleden zei: ‘het hele takke eind weer terug hard te lopen of te fietsen’. Gek of niet… het Atos runteam 55 heeft de missie volbracht, met een glimlach en soms een traan kwamen ze maandag middag aan op de Coolsingel in Rotterdam.

Voorgaand aan de run heeft het team zich ingezet om sponsorgeld op te halen voor de goede doelen van de Roparun; “Leven toevoegen aan de dagen waar geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven”. De gesponsorde busjes van de kinderopvang ZaZou en het geweldig grote sponsorbedrag van Wybenga Advocaten te Rotterdam hebben ervoor gezorgd dat het Atos runteam 55 mee kon doen aan dit sportief evenement.

Terug naar Parijs… Loper Bert trapte af. Met keiharde muziek, gejoel en geklap werden de eerste meters van de totale 520 km afgelegd, wat een magisch gevoel was dit voor zowel het team als Bert. Bert is een van de lopers van team A – en was naar eigen zeggen gedurende het hele weekend “topfit”, Team A heeft na het startschot een etappe van 5 uur volbracht. Waarna Team B de route vervolgde. De in totaal acht lopers van team A en B liepen om de beurt een kilometer hard, terwijl de fietsers, die continu op de fiets zitten tijdens een 5 uur durende shift zich langzaam maar zeker begonnen te ergeren aan het zadel.

22.00u 14 mei; daar kwamen de kanjers van team A aan op het kamp waar team B in de startblokken stond voor hun eerste etappe. Naarmate de tijd vorderde werd het koud… echt koud, en begonnen de fietsers – die moeilijk op te warmen zijn door het lage tempo – al een beetje te miepen.

Terwijl de fietsers af en toe aan het miepen waren over kou en zadelpijn liepen de lopers vrolijk om de beurt tussen de fietsers in. Meestal met grote glimlach. Af en toe iets minder door kniepijn, stijfheid of andere ongemakken. Maar wat hielden de lopers zich goed! Gelukkig waren we dan na 4,5 – 5 uur uur weer terug op het ‘kamp’ zodat de masseurs de pijnlijkheden weer konden wegmasseren (met de zalfjes van Sport lavit sportmedische groothandel). Wat niet vergeten mag worden is dat als loper en fietser je enorm in de watten wordt gelegd, de catering staat altijd klaar met lekkere warme maaltijden, voorziet de busjes van voldoende proviand voor onderweg en alleen voor de lopers en fietsers zijn er bedden beschikbaar. De Team captain, chauffeurs, catering en verzorgers moeten het doen met een stoel in de bus.

Enkel het toiletbezoek was een aangelegenheid waarbij je niet werd geholpen. Toch was het af en toe een “team effort” om een zelfbedachte wc plaats te vinden met minimale zichtbaarheid voor anderen of een ‘dixie’ waar we met elkaar de slappe lach kregen van de stank.

Het hele team heeft het zwaar gehad, maar dat heeft pret niet in de weg gestaan, we hebben veel lol gehad en elkaar kunnen steunen tijdens moeilijke momenten. En het leuke is…. Iedereen zegt: volgend jaar ga ik weer! “Het is net als een bevalling (volgens Kees de chauffeur). Kortom, “de grapjassen zijn ingepakt en het lood laten we in de schoenen zitten”, op naar een 2017 editie van de Roparun.

 

Roparun2016groepsfoto2 Roparun2016groepsfoto1